woensdag 31 december 2014

Sleutels - naar het nieuwe jaar


De jongens mogen geen vuurwerk afsteken als ze met oud en nieuw bij mij zijn. Ik vind het te gevaarlijk, te duur en zinloos. Het zijn zulke prachtige kinderen, en ik ben zuinig op ze. Het zou zonde zijn als zij een oog moesten missen, of een paar vingers. Ik begrijp ook wel dat het leuk en spannend is om met een groep jongens door het dorp te struinen en vuurwerk af te steken. Bij hun vader hebben ze weleens een mooie doos lego gekregen in plaats van vuurwerk. Daar heb je veel langer plezier van. 

Voor oudjaarsavond moest ik dus wel met een alternatief komen. Ook voor liefdochter, want die vindt het hier ook maar een saaie boel. Bij de koster heeft mijn lief gevraagd om de sleutel van de kerk. Om half twaalf liepen we met z'n zevenen de smalle steile treden op van de toren. Wat was het koud boven, en er stond vrij veel wind. Teveel om de kaarsjes aan te steken die ik had meegenomen. Vlak voor 12 uur openden we een fles bubbeltjesspul en kinderchampagne voor een extra feestelijk gevoel. Na een proost op het nieuwe jaar barstte het vuurwerk los. Heel bijzonder om dat op ooghoogte te kunnen zien! We konden de nabijgelegen stad zien, en het naburige dorp. Maar ook in de straten onder ons werd er flink wat afgevuurd. Plotseling kreeg ik nogal last van hoogtevrees en was ik bang dat de kinderen over de (hoge, dikke) rand zouden vallen. Onzin natuurlijk, maar ik werd helemaal slap in mijn benen. Mijn middelste ergert zich daaraan, die vindt dat ik daarmee zijn plezier verpest. Hij snapt nog niet dat het komt doordat ik een levendige fantasie heb en dat ik een beetje te veel van ze houdt. Voor jongste was het algauw genoeg: de hoogte, het gefluit en geknal, het vuurwerk zo dichtbij... en dan ook nog net uit zijn warme bed gehaald. De tranen liepen over zijn koude wangen dus ik ben snel maar voorzichtig met hem naar beneden geklommen. Gelukkig volgden de anderen ook al gauw. In ieder geval een bijzonder begin van het nieuwe jaar!

dinsdag 30 december 2014

Tijd voor oliebollen!

Fijne herinneringen heb ik aan al die keren dat mijn moeder oliebollen bakte op Oudjaarsdag. Ze begon al vroeg in de ochtend met het maken van beslag. Ik geloof dat ze wel zes of zeven pakken mix gebruikte. Om een uur of acht kwam ik beneden en waren de eerste oliebollen klaar. Als er van die staartjes of uitsteeksels aan de oliebollen zaten, brak mijn moeder ze af en at ze ze op. Af en toe belde ze met een oom en tante om te vragen naar de stand van zaken. Zij waren namelijk ook aan het bakken. Om een uur of elf was ze klaar met bakken en ging er een aantal zakken de diepvries in. De komende vrijdagavonden hadden we dan wat lekkers voor bij de koffie. Altijd mocht ik een schaal oliebollen brengen naar een ouder echtpaar bij ons in het dorp die zelf geen oliebollen maakten.
Rond de middag zette mijn moeder een pannetje met azijn op het fornuis en gingen de ramen open om de vette geur weg te krijgen. Zelf ging ze douchen en maakte zich mooi voor het bezoek aan familie 's middags. Ze zag er altijd het mooist uit en ook wij waren met zorg gekleed. Er waren ooms en tantes, een hoop neven en nichten, en opa en oma. Natuurlijk gingen er wat schalen oliebollen mee en wij aten alleen van die van mama. Dat waren de lekkerste. Die van tante I waren knikkers, die van tante N waren vet, en oom F bakte ze in vieze olie. Bij wijze van spreken natuurlijk.
's Avonds vierden we de jaarwisseling bij oom en tante of bij ons. Meestal gingen we met z'n allen naar de oudejaarsdienst. We keken niet echt naar de conferences op tv omdat die nogal grof waren. Wij hielden het liever gezellig en praatten over de zomervakantie die we samen hadden doorgebracht in Frankrijk. Tegen 12 uur was ik meestal een beetje nerveus en ging ik even naar het toilet. Het nieuwjaar wensen vond ik altijd een beetje ongemakkelijk maar na een toast op het nieuwe jaar gingen we lekker naar buiten om naar het vuurwerk te kijken.
Vanzelfsprekend heb ik het oliebollenbakken overgenomen. Want gekochte oliebollen zijn te vet en te droog tegelijk. Alles staat gereed voor morgen: 5  pakken mix, gewelde rozijnen, goudrenetten, een schone frituurpan en nieuwe frituurolie. En flink wat keukenrollen om de oliebollen minder vet te maken. De kinderen mogen ze twee dagen lang eten zoveel ze willen. Natuurlijk gaat er ook een aantal de diepvries in. Net als vroeger.

Wens voor het nieuwe jaar

Een mooie wens ontvangen voor het nieuwe jaar :

In je hart en in je huis
de zegen van God in 2015

Ik wens die persoon toe dat we ooit weer wat nader tot elkaar komen. Op een plezierige en liefdevolle manier.


Overigens ben ik nu extra dankbaar voor de mensen in mijn familie die geen partij kiezen maar gewoon contact houden. Die af en toe eens bellen of een berichtje sturen. 

zondag 21 december 2014

Kerst zonder kinderen

Een aantal jaren geleden zou het me onmogelijk hebben geleken: kerst doorbrengen zonder mijn kinderen. Nu is het zover en is er bij mij geen sprake van paniek. Het leek ons goed om de jongens niet heen en weer te slepen. Daarom zijn ze de ene week bij hun vader en de volgende vakantieweek bij ons. Wel zo duidelijk.

Het afscheid nemen op woensdagavond gaat overigens zoveel makkelijker dan in de eerste jaren. De jongens leken er nooit moeite mee te hebben. Het is ook fijn om weer bij papa te zijn. Maar voor mij was het lastiger. Meestal ben ik op woensdagavond erg moe en is het een fijne avond om weer even tot mezelf te komen. Dan heb ik vier dagen gewerkt en gesjouwd en gezorgd en gewassen en gekookt en gepraat en getroost en vooral heel veel geknuffeld. Eigenlijk wel voor een hele week! Op donderdag en vrijdagochtend stort ik me dan opnieuw op mijn werk. Op zaterdag proberen mijn lief en ik tijd voor elkaar te maken en doen we waar we zin in hebben. En op zondag om 9 uur zijn ze er weer!

Ik mis ze als ik in de kerk ben. Ze waren er niet vanochtend, om de adventskaarsen aan te doen. Ik had niemand om mee te kleuren tijdens te overdenking. Er werd niet gevraagd: mama, mag ik straks helpen om het geld te tellen? Eén lied heb ik flink meegezongen, alsof ik voor mijzelf en alledrie de jongens moest zingen. En de zegen aan het eind van de dienst ontvang ik ook voor ons vieren, meestal in tranen omdat dat me zo raakt. Gelukkig weten de mensen om mij heen hoe het werkt, co-ouderschap. Dat ze er soms wel en soms niet zijn.

Nu alle kinderen vertrokken zijn voel ik me heel rustig worden, en kan ik me weer meer op mijn lief richten. We hebben wel nodig, die paar dagen samen, en gelukkig nemen we die ook. We genieten er van en doen waar we zin in hebben. Want volgende week zijn ze alle vier weer terug bij ons en is het gedaan met de rust. 't Is hollen of stilstaan hier, en juist dat maakt het ook fijn.

Kerstbrood maken met oliebollenmix

Dit weekend liep ik in een supermarkt om een kerstbrood te halen. We zijn maar met z'n tweeën deze dagen dus het mocht wel een klein maar lekker kerstbrood zijn. Al voor 2,50 euro kun je een kerstbrood krijgen van 750 gram. Maar toen ik op de verpakking keek, bleek er maar 7 % amandelen in het amandelspijs te zitten. Nu weet ik wel dat het meeste "amandelspijs" bestaat uit gemalen abrikozenpitten, maar 7 % amandelen is wel erg weinig. Er was ook nog een iets duurder brood, een zogenoemde feeststol. Ook die bevatte allerlei akeligheden zoals verdikkkingsmiddel, stabilisator, raapolie, geharde palmolie en kleurstof. Dan maar naar de warme bakker. Daar kostte het kerstbrood 8,95 euro. In een chique verpakking, met flink wat poedersuiker bovenop. En er staat niet op wat er inzit, behalve 100 % amandelspijs. Misschien is het die prijs wel waard, maar ik liep er toch maar even aan voorbij.


In mijn voorraadkast lagen alvast een aantal pakken oliebollenmix voor volgende week. Eens kijken of ik daar een mooi kerstbrood van kan bakken. Ik kan me namelijk herinneren dat mijn moeder zich na oud en nieuw stortte op de restanten mix, waarvan ze dan broden bakte, of rozijnenbolletjes. Op de site van K.oopmans is uitleg te vinden. 


Jammer dat ik geen blanke amandelen heb, alleen amandelen met een vliesje eromheen. Anders had ik zelf wat amandelspijs gemaakt. Maar wacht, ik heb nog amandelmeel. Laat maar, ik houd heb op een vruchtenbrood deze keer. Ik voeg rozijnen toe, geraspte sinaasappelschil, kaneel, bigarreaux in kleine stukjes, vanillesuiker en stukjes geconfijte cedratcitroen. Ik denk dat dat sukade is. Op de hoeveelheden let ik eigenlijk nooit. 

Ik maak deeg van twee pakken oliebollenmix. Dan hebben we deze week een broodje en ik leg er eentje in de diepvries voor barre tijden. Beetje gek om zo'n brood mee naar Parijs te nemen, waar de lekkerste dingen ter wereld verkocht worden. 's Ochtends eten we in ons appartement dus zal het vast van pas komen. Wel een vers croissantje erbij natuurlijk. 


Net op tijd heb ik de broden uit de oven gehaald. De verbrande rozijnen heb ik verwijderd en ik heb beide broden ingesmeerd met gesmolten roomboter. Dan schijnen ze langer vers te blijven.