woensdag 29 oktober 2014

Waar ik deze week trots op ben

Veel te vaak houden mensen zich bezig met de dingen die niet goed gaan. Zonder te kijken naar het goede, naar wat positief is. Bij mij werkt dat helaas ook zo. Als ik vroeger een onvoldoende terug kreeg voor een toets, bleef dat lange tijd in mijn hoofd spoken. En als ik een mooi cijfer kreeg, was ik dat snel vergeten. Een paar dingen die vanzelfsprekend lijken maar eigenlijk fijn en goed zijn:

Het persoonlijke contact dat ik heb met een aantal leerlingen op school, het vertrouwen dat ze me geven.

De glimlach van leerlingen als ze op een bepaalde manier genieten van mijn lessen.

Ik heb voor het eerst het idee dat ik pubergedrag met een korreltje zout kan nemen, zonder mijn principes er op los te laten. Daaraan gerelateerd is mijn inzicht dat ik niet alle kinderen bij mij in huis hoef op te voeden. Alleen de mijne,  met mijn waarden en normen en principes. Er hoeft niet één lijn getrokken te worden. En dat geeft rust en ruimte.

Ik voel me intussen senior docent en ben dankbaar dat ik in staat ben om mijn vak en inzichten over mag brengen aan een stagiaire.

Gelukkig mag ik mijn twee zonen die op de middelbare school zitten begeleiden met hun schoolwerk. En meestal wordt er dan nog gelachen ook, hebben we er plezier in.

Op woensdag lukt het me om al om 10 uur het huis aan kant te hebben, het avondeten gereed en de was opgehangen.

dinsdag 28 oktober 2014

Bootvluchtelingen redden

Vanavond hoorde ik op radio 1 over een Nederlander die bootvluchtelingen wil gaan oppikken uit de Middellandse Zee. Het enige wat hij nog nodig heeft voor die actie is een paar duizend euro per dag. Een flink zeewaardig schip heeft hij al, en ook een bemanning. Wat een held is dat.

Hij vertelde over de Italiaanse kustwacht die soms wel op twintig plekken op zee tegelijk moet zijn omdat er zoveel Afrikaanse mensen in het water liggen te verdrinken.

Het is een onderwerp dat me raakt. De discussie over de opvang van vluchtelingen vind ik lastig. Natuurlijk kan niet de totale Afrikaanse bevolking in Europa komen wonen. Maar ik kan het niemand kwalijk nemen dat hij of zij de ellende en armoede probeert te ontvluchten en daarbij alles op het spel zet. Afhankelijk van mensensmokkelaars, van een veel te kleine gammele boot en van nietsontziende medepassagiers. Wat een moed is daar voor nodig. Het zou al een groot verschil maken als mensen niet zo bang zouden zijn voor mensen van elders. Hoe zou je zelf ontvangen willen worden in een koud en vreemd (maar relatief rijk en veilig) land?

zondag 26 oktober 2014

Zonder energie op reis

Met veel plezier bereid ik een aantal keren per jaar een reisje voor. Dit jaar hebben we Lissabon, Zuid-Engeland en Londen gezien, Parijs, Corsica en de Pyreneeën. Nu zijn we in Barcelona en met kerst hoop ik dat we nog even samen weg kunnen. Omdat er veel drukke werkweken aankomen, om even zonder de kinderen te zijn. Nu ik het rijtje met bestemmingen zie, realiseer ik me wat een enorme luxe het is. OK, alles wordt low budget en tot achter de komma uitgeplozen, maar op deze manier kunnen we toch veel van de wereld zien.

Wat me elke keer enorm vermoeit, is het wachten op een luchthaven als we met het vliegtuig reizen. Je rijdt er met de auto heen, je neemt minstens een uur extra voor als je onderweg tegenslag hebt. Je moet al twee uur van tevoren aanwezig zijn, dus dan gebeurt het dat je zomaar drie uur zit te wachten. Je loopt een winkeltje in en uit, eet je laatste boterham van thuis op, bekijkt de tijdschriften en koopt er eentje, je gaat twee keer naar de wc. Dan heeft je vlucht nog een half uur vertraging. Tegen de tijd dat je in het vliegtuig zit, is alle energie uit je gezogen en is je reis nog maar net begonnen. Ik kan geen pap meer zeggen en val dan ook binnen de kortste keren in slaap. 

Was er maar een betaalbare kapper op een vluchthaven, dan zou ik mijn haar laten wassen en föhnen. Of een massage, dat zou ook lekker zijn. Of een bak met van die voetknabbelvisjes, zodat je een beetje kunt ontspannen. Of een bibliotheek met een tijdschriftentafel. 

Met kerst wordt het vast een korte autovakantie. Ideeën genoeg!