maandag 11 augustus 2014

Kerkhof van Aston, Ariège, Pyreneeën

Iedere vakantie bezoek ik wel een aantal begraafplaatsen. Als kind deed ik dat al. In het algemeen kun je zeggen dat begraafplaatsen persoonlijker worden naar mate je zuidelijker komt in Europa. Op onze Nederlandse kerkhoven bestaat een graf uit een steen met wat planten ervoor. Soms een kaarsje of een verregend knuffelbeertje. In het zuiden van Frankrijk en in Italië zijn graven soms boven de grond vanwege de rotsachtige bodem. Vaak is een graf bestemd voor een hele familie. Mooi vind ik dat. Maar... hoor je dan bij je ouders en grootouders of bij de familie van je echtgenoot? Of begin je een eigen familiegraf zodra je een eigen gezin gesticht hebt?


Wat je in Nederland veel minder ziet zijn de foto's. Soms op de grafsteen en soms losstaand. De foto's lijken
wel gemaakt van porselein. Zo is een graf veel minder anoniem. 



Erg mooi vind ik de versieringen van porselein. Meestal zijn het bloemen en is een deel ervan afgebroken. 

Op een begraafplaats kun je leren over de geschiedenis van de inwoners van een dorp. Kinderen die jong zijn overleden, jonge mannen die in 1918 naar de hel in Noord-Frankrijk gestuurd zijn maar niet meer teruggekomen. Oude vrouwen die hun echtgenoot 40 jaar hebben overleefd. Verzetsstrijders die worden herinnerd door hun kameraden. Gedeporteerden die slechts een plaquette hebben. De oorlogen laten hun sporen na.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten