donderdag 21 augustus 2014

Cheesecake in Antwerpen


Exki (De Keyserlei 20): een bodem van speculaas,  extreem luchtige kwarkmix met een vleugje citroen. Geen decoraties. Per portie: 4,20 inclusief koffie of thee.

Heimische Bakery (Terliststraat 1): een heel zwaar stuk cheesecake met een dichte structuur. Een klein stukje is voldoende want deze koosjere cheesecake ligt op de maag als een baksteen. En daar houd ik van! De bodem is eenvoudig koekdeeg, en de vulling heeft niet veel meer smaak dan gebakken kwark. Zonder enige toevoeging. De cheesecake wordt bewaard in de etalage van de bakkerswinkel, midden in de Joodse wijk van Antwerpen. Je zegt hoeveel porties je wilt en je betaalt voor het gewicht wat afgesneden wordt. Mijn stukje was bescheiden, en kostte 3,50 euro.


Wordt vervolgd, bij een volgend bezoek aan A'pen.

Bezoek aan Oradour

De weg van ons vakantieadres naar huis is wel 1200 kilometer lang. Daarom proberen we de reis handig te plannen. We vertrokken op een zondagochtend. Op zondag is er geen vrachtverkeer. Ook vandaag, op 15 augustus is het rustig op de weg. Het is Maria Hemelvaart en de Fransen hebben een vrije dag. Dus opnieuw geen vrachtwagens op de weg.

We proberen om onderweg leuke of interessante stopplaatsen te vinden. Onlangs las ik over het dorpje Oradour, dat vlakbij Limoges ligt. In Oradour is door de Duitse bezetter flink huisgehouden in juni 1944. Het was waarschijnlijk een vergeldingsactie wegens het opblazen van een spoorbrug.  Het hele dorp werd vernietigd en de bevolking vermoord. Heel indrukwekkende getuigenissen zijn bewaard gebleven van het handjevol mensen dat deze ramp heeft overleefd. We besluiten om er te gaan kijken.
Een overweldigend beeld van een vernietigd dorp. Onder de grond konden we allerlei voorwerpen bekijken in het Huis der Gedachtenis: sleutels, zakmessen, speelgoed, een kinderwagen, inktpotjes van de schoolkinderen, scharen van de naaisters...







Op de kerk waar de vrouwen, moeders en kinderen zijn verbrand, staat:
Qu' ils reposent en paix car ils sont vivants dans l'éternité. 

maandag 11 augustus 2014

Kerkhof van Aston, Ariège, Pyreneeën

Iedere vakantie bezoek ik wel een aantal begraafplaatsen. Als kind deed ik dat al. In het algemeen kun je zeggen dat begraafplaatsen persoonlijker worden naar mate je zuidelijker komt in Europa. Op onze Nederlandse kerkhoven bestaat een graf uit een steen met wat planten ervoor. Soms een kaarsje of een verregend knuffelbeertje. In het zuiden van Frankrijk en in Italië zijn graven soms boven de grond vanwege de rotsachtige bodem. Vaak is een graf bestemd voor een hele familie. Mooi vind ik dat. Maar... hoor je dan bij je ouders en grootouders of bij de familie van je echtgenoot? Of begin je een eigen familiegraf zodra je een eigen gezin gesticht hebt?


Wat je in Nederland veel minder ziet zijn de foto's. Soms op de grafsteen en soms losstaand. De foto's lijken
wel gemaakt van porselein. Zo is een graf veel minder anoniem. 



Erg mooi vind ik de versieringen van porselein. Meestal zijn het bloemen en is een deel ervan afgebroken. 

Op een begraafplaats kun je leren over de geschiedenis van de inwoners van een dorp. Kinderen die jong zijn overleden, jonge mannen die in 1918 naar de hel in Noord-Frankrijk gestuurd zijn maar niet meer teruggekomen. Oude vrouwen die hun echtgenoot 40 jaar hebben overleefd. Verzetsstrijders die worden herinnerd door hun kameraden. Gedeporteerden die slechts een plaquette hebben. De oorlogen laten hun sporen na.

donderdag 7 augustus 2014

Hoe laat is het?

Een van mijn grootste ergernissen is dat ik de klok hoor slaan, maar toch niet weet hoe laat het is. Als de klok één keer slaat, is het dan ook 1 uur, of misschien half 1 of half 2? Of half 3? Vooral 's nachts kan ik me daar aan storen. Ben ik de enige die daar last van heeft?

Kind vol vertrouwen

Hij heeft nog nauwelijks een woord Frans geleerd. Dat komt allemaal nog. Toch stuur ik hem het restaurant in om de rekening voor ons te betalen. Hij pakt het geld aan, aarzelt geen moment en loopt naar binnen. Hij kijkt om zich heen want hij weet niet goed waar hij moet zijn. Hij glimlacht naar de man achter de bar. Die spreekt hem aan maar hij verstaat de man niet. Vol vertrouwen kijkt hij op naar de man en glimlacht weer. Hij legt het geld op de bar en ontvangt wisselgeld. Er wordt hem gevraagd of het gesmaakt heeft maar hij begrijpt de vraag niet. "Merci. Au revoir", zegt hij met zijn mooie lach en loopt weer naar ons toe. Met vertrouwen. Want hij redt zich wel, ook komend jaar in de brugklas.

vrijdag 1 augustus 2014

Welkom nieuw gezin

Vandaag had ik een klusje bij de bank. Terwijl ik geholpen werd, kwam er een gezin binnen. Grote man, klein vrouwtje met een mooie glimlach en een fleurige hoofddoek, twee donkere kindjes. Ik hoorde iemand zeggen dat ze nog maar net in Nederland wonen. Ze waren vanuit Syrië hierheen gekomen.

Dappere mensen. Wat zouden ze meegemaakt hebben? Hoe zouden ze heten? Wie hebben ze achtergelaten? Wat zijn hun plannen en dromen voor de toekomst? Ik zit vol vragen en denk aan de veiligheid van mijn eigen gezin en aan hoe rijk ik ben.

Ik loop de bank uit en fiets naar een boekhandel vlakbij. Ik denk aan de twee kinderen en koop het boekje Nijntje op de fiets. Snel race ik terug naar de bank. Ze zijn er nog! Ik voel me ineens onzeker en verlegen. De Syrische vrouw verstaat me niet. Ik geef haar het cadeautje. Ze kijkt me ongelovig aan maar ze begrijpt me wel. Ze pakt het uit en laat het zien aan de kinderen. Wat kijken ze blij! Hun eerste Nederlandse boekje. De vrouw omhelst me. Met tranen in mijn ogen zeg ik: welkom.