woensdag 2 april 2014

Tijd met kinderen is kostbaar

Wat ervaar ik een rust en dankbaarheid dat ik maar een beperkt aantal uren per week hoef te werken. Als de kinderen van school komen, ben ik thuis. Ze kunnen afspreken met vrienden bij ons thuis en lekker rondhangen en spelen in het dorp. Ze bouwen een hut en samen werken we in de moestuin en kijken we naar de kippen. We kijken hoeveel eieren de eenden gelegd hebben rond de kerk. We liggen op de trampoline bij de kaasboerderij en eten een ijsje. 

Meestal zijn ze zelf bezig, en ik ga ook mijn eigen gang. Als ze me roepen ben ik er en ga ik met ze mee. Toen ik nog zeven dagen per week met de jongens was, had ik minder tijd en aandacht voor ze. De vier dagen dat ze bij mij wonen, zijn kostbaar. Nee, ik verwen ze niet en ik probeer die andere drie dagen niet te compenseren. Wel ben ik me veel meer bewust van de tijdelijkheid van de dingen, van opgroeien en loslaten van kinderen. 

Soms denk ik aan alle moeders in de wereld die graag met hun kinderen tijd zouden willen doorbrengen maar dat door allerlei omstandigheden niet kunnen. Sommigen werken in fabrieken en maken daar dag in dag uit onze goedkope kleding. Hun kinderen worden door anderen opgevoed en ze kunnen hun kinderen maar een enkele keer per jaar zien. Of moeders die lange dagen van huis zijn om te werken, omdat ze anders te weinig verdienen om voor hun kinderen te kunnen zorgen. Of moeders van wie de kinderen door de vader meegenomen zijn, waardoor ze onbereikbaar zijn.