zaterdag 28 december 2013

Verbod op consumentenvuurwerk: graag!

Ze zijn blij dat ze met Oud en Nieuw bij hun vader zijn; ze kijken er al weken naar uit. Want daar mag wat vuurwerk gekocht worden. Niet enorm veel, want hun vader is verstandig en houdt ook niet van verspilling. Maar toch wel zoveel dat er een en ander kan worden afgestoken.

Ik zag EenVandaag van gisteren: http://gemi.st/AVRO_1622355
Elk jaar meer vuurwerkslachtoffers. Oogartsen willen een vuurwerkverbod. Ze zijn niet tegen vuurwerk, maar tegen het afsteken daarvan door particulieren. Ze pleiten voor een vuurwerkshow in elke gemeente op oudjaarsavond. Een grote meerderheid van de volwassenen wil van het consumentenvuurwerk af. En 40 % van de jongeren denkt er ook zo over. Helaas wil de politiek er niet aan. Het is immers "traditie". Naast letsel zijn er nog andere nadelen van vuurwerk afgestoken door jan en alleman. Het wordt een enorme bende op straat, te vroeg afgestoken vuurwerk, geluidsoverlast, onveilige situaties (fiets maar eens langs een groep jongeren die met vuurwerk bezig is...), verkeersongelukken en smogvorming. Leuk, zo'n traditie.

Het mag duidelijk zijn dat ik het moeilijk vind om de jongens te laten gaan. Natuurlijk hoop ik dat ze genieten van de dagen die ze met hun vader doorbrengen. Gelukkig zijn de jongens best verstandig. De middelste heeft voorlichting gehad over vuurwerk, gegeven door de gemeente. Toch zou ik willen dat het afsteken van vuurwerk door anderen gedaan zou worden.
http://youtu.be/zrb5xYmbG3w

donderdag 26 december 2013

Kerstknutselen

Op een blog las ik de volgende tekst:

Mommy's attitude matters more than the activities.
Have fun, and don't forget to smile.

De jongens wonen vier dagen per week bij ons en drie dagen bij hun vader. Zijn huis staat in het dorp naast dat van ons, op 3 kilometer. Op fietsafstand dus. De weken zijn altijd hetzelfde: op zondagochtend naar hier, op woensdagavond naar daar. Natuurlijk maak ik me soms zorgen over of ik genoeg tijd met ze door kan brengen. Mijn werk staat op een laag pitje als ze er zijn. Ik ben er altijd als ze van school komen. Mijn oudste zit op de school waar ik werk, dus we zien elkaar elke dag! Met mijn jongste ga ik om de vrijdag naar zwemles en op woensdag altijd een uurtje naar muziekles. Regelmatig ga ik op zaterdag kijken bij de voetbal. Ik besteed genoeg tijd aan het begeleiden van de kinderen met hun schoolwerk. En knuffelen doen we de hele dag door.

Maar toch... Lees ik wel genoeg voor? Doe ik genoeg spelletjes? Knutselen we wel genoeg? Leer ik ze genoeg?

Nu ik erover nadenk kan ik oprecht zeggen: ik geef ze al mijn liefde, alles wat ik in me heb. Mijn keuzes maak ik met het belang van de kinderen voorop. Dus ja, het is goed zo en het is genoeg zo. En voor de rest moet ik het loslaten...



Vakantieherinneringen bij het kerstdiner

Tijdens de zomervakantie in Frankrijk met z'n zessen schreven we heel regelmatig 's avonds op een briefje wat we die dag heel leuk hadden gevonden. De briefjes stopten we in een weckpot die ik daarvoor had meegenomen. Tussen de gangen van de kerstmaaltijd lazen we om beurten zo'n briefje voor. Op die manier kwamen de vakantieherinneringen vanzelf boven!

Samen een kerstdiner maken




Het was een vriend die met het volgende idee kwam: elk kind mag een onderdeel van het kerstdiner voor zijn of haar rekening nemen. Bij die vriend thuis worden er onder andere taco's gegeten. Wij hebben het wat klassieker gehouden. Liefdochter maakte als voorgerecht heerlijke wraps met roomkaas, gerookte kip, paprika, avocado en komkommer. Kleinste maakte decoraties bij het voorgerecht van Liefdochter. Mijn lief zou zorgen voor het hoofdgerecht. Hij vulde een kip met abrikozen, cranberries en amandelen, en bakte krieltjes en wortels in de oven mee. Oudste zoon stortte zich vol overgave op een trifle met kokos en chocola. Toen wij terugkwamen van een fietstocht stond het dessert klaar in de schaal die ik speciaal daarvoor gekocht had. Helaas brak de schaal toen ik heb aan de binnenkant probeerde schoon te poetsen met een keukenpapiertje. Mijn grote jongen stond beteuterd te kijken. Natuurlijk had ik een oplossing. Ik bouwde de schaal weer op, mijn lief omwikkelde hem met tape, en ik knoopte er een lint omheen. Mijn verdere inspanningen bleven beperkt die avond, waardoor deze tweede kerst stressloos en zeer gezellig was.


zondag 22 december 2013

Bezoek aan Ieper/Ypres

Op deze natte zondagmiddag zijn we weer eens lekker met z'n tweeën op pad geweest. Ik was al langer van plan om eens naar Ieper in Vlaanderen te gaan. Een stadje vol historie waar de Grande Guerre levend gehouden wordt. Elke avond van de week, weer of geen weer, wordt om 20 uur precies de Last Post gespeeld. Onder de Menenpoort, waar de namen van duizenden slachtoffers in gegraveerd staan. Symbool voor deze mannen uit allerlei landen is de klaproos (poppy, coqueliquot) die je in allerlei vormen in dit plaatsje tegenkomt.
Het was best een eindje rijden dus we hebben eerst lekker koffie gedronken. Daarna bekeken we de kleine kerstmarkt en de ijsbaan. Gelukkig is Ieper geen stad van grote winkelketens, maar van kleine speciaalzaken. We hebben ook nog even gekeken in de kathedraal. Een kaarsje gebrand bij Sint Antonius, echter zonder te weten wat hij voor ons (protestanten) kan betekenen...

Kerstmarkt in Gent

Op de terugweg van het zuiden van België besloten we om wat te eten in Gent. Bijna twee jaar geleden hebben we er een heerlijk weekend doorgebracht en we hebben de leuke straatjes en restaurants onthouden. We konden parkeren naast een grote gezellige kerstmarkt. Wat een schitterende gebouwen, honderden jaren oud en alles in kerstsfeer.
In een straatje vol restaurants kozen we voor Turks. Meestal neem ik lamsvlees en ook nu nam ik kofte. De bediening was erg vriendelijk, we hoefden niet lang te wachten en de prijzen waren best laag. Ik ben echt gek op die Turkse of Libanese rijst. Ik moet echt eens uitzoeken hoe dat zo lekker gemaakt wordt. Toen we wilden afrekenen,  kregen we een stukje baklava met walnoot en slagroom van het huis. Dirks tanden klapperden van al die suiker! 
Het is zo fijn om met z'n tweeën nieuwe dingen te zien en te ontdekken. Elke dag moeten we zo veel, zoveel zorgen, zoveel verzinnen en werken, met zoveel dingen en grote en kleine mensen en wensen rekening houden...Nu is het weer tijd voor samen, om ons te realiseren waarom we ook al weer samen zijn. Dat dreigen we door zorgen en zorgjes, en de dagelijkse dingen weleens te vergeten. Deze vakantie vieren we dat we samen zijn, maken we nieuwe herinneringen en genieten we van elkaar. (En gelukkig ook een week van de kinderen!)

vrijdag 20 december 2013

En route pour le lycée - décembre

Pas en vélo.
Les routes sont pleines de boue à cause de la récolte des betteraves à sucre. Tu vois le petit moulin de Nisse. Et ça glisse, car deux de nos enfants sont tombés cette semaine. L'un à continué son chemin au lycée, pendant au moins trois quarts d'heure. L'autre, moins consciencieuse, en a profiter de rentrer à la maison.

Een nieuwe kersttraditie

Vandaag leek het me een leuk idee om mijn jongste zoon zelf een kerstbal te laten uitkiezen in het tuincentrum. Ik legde hem uit dat we er dan ieder jaar eentje zouden kopen. Als hij dan een grote man was, kreeg hij ze allemaal mee zodat hij in zijn eigen huis een kerstboom kon versieren. We hadden een halfuurtje maar konden eigenlijk niets leuks vinden bij het tuincentrum. De meeste ballen waren per zes of meer verpakt, en dat was niet de bedoeling. We raceten nog even naar de Hema. Daar was niet veel kerstversiering meer over, maar het lukte ons om vlakbij te parkeren en 10 minuten later weer terug bij de auto te zijn. Hij koos een kerstvrouwtje in rood, zilver en wit. Omdat hij een stoer jongetje is, ziet hij er liever een kerstmannetje in. Nu ben ik niet erg gecharmeerd van kerstlieden, behalve van de Bijbelse, maar dit was toch een schattig exemplaar. Nu nog een mooi doosje maken waarin we elk jaar de aankopen kunnen bewaren.

Liefdesverklaring

Mijn kleine jongen zat vanmiddag naast me in de auto. We waren naar zwemles geweest. Net als naar muziekles op woensdag doen we zulke dingen altijd met z'n tweeën. Als ik in de auto van mijn lief rijd, een automaat, pakt mijn jongste mijn hand en houd die vast, terwijl hij duimt. Alleen aan het eind van de dag, als hij moe is. Plotseling zei hij: "Ik ben gelukkig dat ik geboren ben." En hij voegde toe: "En ik ben blij dat ik er goed uitgekomen ben!". We hadden namelijk net een gehandicapte jongen gezien. Ik probeerde hem wat te leren over dankbaarheid voor de dingen die soms zo vanzelfsprekend zijn. Tenslotte zei hij: "En ik ben heel blij dat jij mijn moeder bent en niet iemand anders." Tranen in mijn ogen! Wat zal ik hem missen, nu hij weer voor een paar nachtjes bij zijn vader is.