dinsdag 25 juni 2013

Moeder met eendjes



Het lastigste van co-ouderschap is volgens mij de vakantieperiode. Elk jaar weer zie ik er tegenop. Want dan duurt het twee weken voor ik de jongens weer zie.

Ik loop naar mijn jongste die in zijn bedje ligt te slapen. Het is de laatste nacht dat ze bij mij slapen. Morgen gaan ze naar hun vader en vertrekken ze naar Frankrijk. Gelukkig zie ik ze nog even de dag voor vertrek. Ik aai over zijn haartjes en rode wangen. Hij wordt groot, gaat al bijna naar groep 3. Ik wil hem bellen in de vakantie maar wil hem ook niet van zijn stuk brengen of verdrietig maken. Ze zullen het fijn hebben, ik heb vertrouwen in hun vader. Die zorgt ook goed voor hen. Maar als er wat gebeurt? En ziet hij het wel als een van de jongens zich niet fijn voelt? Let hij goed op de jongste die nog geen zwemdiploma heeft? Niet aan denken! Er kan ook wat gebeuren als ze bij mij zijn. Loslaten! Maar ze zijn nog te jong om los te laten...

Zelfs de moedereend die met haar kuikens steeds in onze tuin komt, kan die kleintjes niet altijd bij zich houden. Telkens rijdt er rakelings een auto langs.

Ik zit op de bank tussen mijn twee grote jongens. Tranen over mijn wangen. Bang om ze te missen. Ik mag ze hier niet mee belasten. iPad weg, mijn armen om hen heen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten