dinsdag 25 juni 2013

Moeder met eendjes



Het lastigste van co-ouderschap is volgens mij de vakantieperiode. Elk jaar weer zie ik er tegenop. Want dan duurt het twee weken voor ik de jongens weer zie.

Ik loop naar mijn jongste die in zijn bedje ligt te slapen. Het is de laatste nacht dat ze bij mij slapen. Morgen gaan ze naar hun vader en vertrekken ze naar Frankrijk. Gelukkig zie ik ze nog even de dag voor vertrek. Ik aai over zijn haartjes en rode wangen. Hij wordt groot, gaat al bijna naar groep 3. Ik wil hem bellen in de vakantie maar wil hem ook niet van zijn stuk brengen of verdrietig maken. Ze zullen het fijn hebben, ik heb vertrouwen in hun vader. Die zorgt ook goed voor hen. Maar als er wat gebeurt? En ziet hij het wel als een van de jongens zich niet fijn voelt? Let hij goed op de jongste die nog geen zwemdiploma heeft? Niet aan denken! Er kan ook wat gebeuren als ze bij mij zijn. Loslaten! Maar ze zijn nog te jong om los te laten...

Zelfs de moedereend die met haar kuikens steeds in onze tuin komt, kan die kleintjes niet altijd bij zich houden. Telkens rijdt er rakelings een auto langs.

Ik zit op de bank tussen mijn twee grote jongens. Tranen over mijn wangen. Bang om ze te missen. Ik mag ze hier niet mee belasten. iPad weg, mijn armen om hen heen.

zaterdag 22 juni 2013

Staartdeling

Leren kinderen op de basisschool nog hoe je het ene getal kunt delen door een ander getal? Ik denk het wel, maar niet meer zoals ik het op de lagere school heb geleerd: met een staartdeling. Misschien niet dagelijks, maar ik gebruik hem toch zeer regelmatig. Bijvoorbeeld als ik een cijfer van een leerling wil berekenen. De leerling in kwestie kijkt dan zijn of haar ogen uit als ik een blaadje pak en er zo'n staartdeling op tover. Ze vragen zich (soms hardop) af waarom ik niet gewoon de rekenmachine van mijn mobiel gebruik.  Het antwoord is dat ik houd van keersommen en staartdelingen op papier. Omdat je dan nog een beetje je hersens gebruikt. 

donderdag 20 juni 2013

Tomates farcies

Malgré quelques semaines d'attente, voici une de mes recettes pour les tomates farcies.

Tu as besoin de:

Toerisme in Nisse

Vanaf het net aangelegde terras kijk ik uit over de middeleeuwse wei met de fruitbomen. Ik zie de eeuwenoude entree van het voormalige Slot der Nisse. Het kan hier erg stil zijn. Soms hoor je een auto op de Drieweg, of iemand die in zijn tuin werkt, of een tractor die voorbij rijdt. Veel vogels. Mijn lief werkt zich in het zweet om al het puin uit de grond te halen. Kruiwagens vol stenen van oude fundamenten.

Je weet nooit hoe het leven loopt. Er gebeuren dingen die je nooit had verwacht, die je niet eens zou kunnen bedenken. En toch hoop ik dat mijn leven zich verder hier in Nisse mag afspelen, dat ik hier verder mag wortelen. Het is een klein plattelandsdorp, omringd door moderne landbouw maar vooral door weiden zoals ze er honderden jaren geleden ook uitzagen. Uniek door meidoorn en bloemdijken.

Dit lijkt wel een reclamefolder. Best handig, want vrijwel dagelijks stopt hier een bus met toeristen die het dorp bezoeken. Ze maken een wandeling, lopen over het Dorpsplein, kijken in de Mariakerk en drinken koffie bij Jikkemiene.

Nisse is echt geen ingeslapen dorp. De mensen zijn over het algemeen hartelijk en altijd bereid tot een praatje. Er is een muziekfestival, de Pastorale, concerten in de kerk, en een enorm grote rommelmarkt met wel 160 vrijwilligers. Helaas is het Schaapscheerdersfeest voorbij. Daar kwam ik als kind al en ook met mijn eigen kinderen ben ik er een aantal keren geweest.

Ik wil hier niet meer weg.

dinsdag 11 juni 2013

Frans op de MAVO



Op korte termijn zal op de mavo-afdeling van onze school geen Frans meer gegeven worden. Het wordt niet veel gekozen door de leerlingen dus de klassen zijn klein dus te duur. Andere argumenten ken ik niet, ik heb me juist verdiept in redenen waarom je wel Frans zou moeten aanbieden.








vrijdag 7 juni 2013

Winnaars en verliezers

Er is tegenwoordig nauwelijks nog een evenement te noemen dat niet verbonden is met kanker. Deze week werd gefietst op de Alpe d'Huez. Een aantal malen wordt deze berg opgereden om geld bijeen te brengen voor het KWF-fonds en eigen onderzoeksprogeamma's. De tocht wordt gemaakt door mensen die iemand hebben verloren aan kanker (wie niet?) of ex kankerpatiënten. Het motto is: opgeven is geen optie. Slaat dat op het fietsen of op het overleven van de ziekte? Deelnemers zullen er een goed gevoel bij krijgen, herdenken, krijgen veel aandacht van hun omgeving, uiten publiekelijk hun emoties, kiezen ervoor om onderdeel te zijn van een enorm mediacircus.

De avondvierdaagse waaraan mijn kinderen meededen was ook veranderd in een sponsorloop. Uiteraard ook weer om geld bij elkaar te brengen, voor Kika.

En vandaag wordt in Goes de Ride for the Roses gefietst. O nee pardon, de DELTA Ride for the Roses. Een hele groep collega's doet mee, ten bate van KWF. 

Ik las dat 40% van de bevolking kanker krijgt. Enerzijds goed dat er dan geld verzameld wordt voor onderzoek tegen deze rotziekte. (Waar is trouwens de overheid in dit verband?) Anderzijds voel ik ergernis en wat bitterheid omdat dit een verhaal is van helden, van winnaars van overlevers. Opgeven is immers geen optie. De mensen die overleden zijn aan kanker "hebben de strijd verloren", zijn dus de verliezers. Alsof je een keus hebt wanneer de ziekte je lichaam letterlijk sloopt en afbreekt. Niet dus.

Nieuws bij Kaldi

Een lekkere verrassing bij mijn koffietentje Kaldi, in Goes. Marco verkoopt nu handgemaakte bonbons. Vergelijkbaar met die van Leonidas, maar dan lekkerder. .. De eerste kreeg ik cadeau, om kennis te maken!

zaterdag 1 juni 2013

Een prachtig cadeau

Middelste zoon viert maandag zijn elfde verjaardag. Hij had uit voorzorg een paar lijstjes gemaakt met zijn wensen. Alleen...ik kon me er niet zo in vinden. Nog meer leuke boeken die hij in een dag uitleest, nog meer spelletjes voor de PS3, tegoed voor allerlei mogelijkheden op de PS3, voetbal spulletjes die hij toch wel krijgt.

Daarbij komt dat ik hem graag een cadeau wil geven waar hij echt door verrast zal zijn. Ik koos voor een rubberboot met buitenboordmotor. Wel een enorm cadeau maar ik hoop dat we er allemaal plezier van hebben. Vanavond hebben we de boot opgehaald bij zijn eerste eigenaar in Den Bosch. Morgen poets ik de boot nog wat op en dan maar wachten tot ik hem kan geven!

Surinaams eten in Goes

We hebben weinig ervaring met de Surinaamse keuken. Daarom besloten we om voorafgaand aan het Ostrea Stage Event wat te gaan eten bij het Surinaamse restaurantje in de Wijngaardstraat. Mijn oudste was erbij omdat hij komend schooljaar naar de brugklas gaat. Hij had wat hulp nodig bij het kiezen van een gerecht, maar nam toen roti met kipreepjes. Wat heeft hij zitten smullen zeg! Zelf nam ik een bari met kip en roti van de plaat. De zeer vriendelijke bediening zorgde voor een lekker en gezellig hapje eten.