woensdag 20 maart 2013

Begrafenis van een moeder

 
 
Vorige week is de moeder van een teamgenoot van mijn middelste zoon overleden. De moeder was 54, de jongen 10 jaar. Ik kende deze moeder alleen van gezicht. Ze was namelijk altijd bij de voetbal: uitwedstrijden, thuiswedstrijden en vaak ook bij de trainingen.
 
Het hele voetbalteam was aanwezig bij de uitvaartdienst in een zalencentrum. De jongens droegen hun clubjasje en mochten allemaal een kaars aansteken. Het was hartverscheurend om het enorme verdriet van de jongen te zien. Ook de klasgenoten waren aanwezig. Iedereen was erg onder de indruk, ook mijn zoon moest een paar keer huilen. Hij was blij dat ik bij hem was. Na afloop lieten de kinderen ballonnen op.
 
Voor mij is een seculiere afscheidsbijeenkomst een vreemde ervaring. Je luistert naar muziek die je op elk moment van de dag op Skyradio kunt horen, zoals Afscheid nemen bestaat niet van Marco Borsato en natuurlijk Tears in heaven. Dat nummer schreef Eric Clapton naar aanleiding van het ongeluk van zijn vierjarig zoontje die uit het raam van een wolkenkrabber naar beneden viel. Daarnaast natuurlijk de verhalen van dierbaren van de overledene, waardoor je haar wat beter leert kennen en het jammer vindt dat je haar niet gekend hebt.
 
Als christen mis ik op dat moment het perspectief van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waarbij de geest, onafhankelijk van het lichaam, door kan leven. Zonder pijn en zonder ziekte en zonder narigheid.
 
Ik wens de kleine jongen met het immense verdriet toe dat er mensen om hem heen staan die hem helpen en troosten, en hem opvoeden tot net zo'n mooi mens als zijn moeder geweest is.
 

1 opmerking:

  1. Tears in heaven, ik denk dat je dat als christen ook wel kunt zingen. Inderdaad begrijp ik dat het moeilijk is, zo'n seculiere begrafenis. Fijn dat je er wel geweest bent om om hen heen te staan.

    BeantwoordenVerwijderen