dinsdag 26 februari 2013

Vragen om hulp

Een aantal jaren geleden, toen de kinderen nog heel klein waren, was ik erg ziek. Ik had een vervelende griep en een longontsteking. Toch moest het huishouden gewoon doorgaan, de kinderen moesten naar school en naar het kinderdagverblijf gebracht en gehaald worden, de boodschappen... Ik kon mijn bed niet uit. Ik zie me nog onderaan de trap zitten en een poging doen om de schoenen van de jongens aan te doen. Mijn toenmalige echtgenoot? "Gewoon" aan het werk natuurlijk.

Toen ik achteraf aan iemand vertelde hoe akelig het was geweest, zei hij: waarom belde je dan niemand, waarom vroeg je niet om hulp? Om eerlijk te zijn, en dat verbaasde me zelf ook wel: dat kwam totaal niet in me op. Helaas heb ik geen moeder, schoonmoeder of wie dan ook die doorheeft dat ze er nu moet zijn. ZE ja, want bij mannen werkt dat niet zo.

Nu zit ik in eenzelfde situatie. Huidige man gaat "gewoon" naar zijn werk, want mannen zijn bang voor hun baas. Vrouwen regelen, verontschuldigen zich, leggen uit, vragen om begrip, en zijn waar ze moeten zijn. En nee, dan ben je niet populair op je werk, want dan laat je het weleens afweten daar omdat er belangrijker dingen zijn dan werk.

Gelukkig zijn de vier kinderen behulpzaam en lief. Zij redden het wel samen en zorgen goed voor me. En ik heb geleerd van de vorige keer. Ik moet het zelf regelen en oplossen, vanuit mijn bed, terwijl ik bijna niet kan praten. Maar ik heb om hulp gevraagd, en soms is het antwoord nee, maar vandaag was het antwoord ja. Een goede fee die hier aan het plein woont kwam mijn jongste halen. Ze gingen samen klusjes doen en een boodschapje, en een beetje spelen. En mijn jongste trok zijn schoenen en jasje aan en zette zijn muts op, en ging vol vertrouwen met haar mee.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten