zondag 21 oktober 2012

Gebed van mijn opa

Een gebed dat me ineens helemaal te binnen schiet terwijl ik aan het stofzuigen ben. Mijn opa sprak het op een nogal gedragen manier uit, in een bijzondere kadans. Het werd (en wordt) vooral op de Zeeuwse eilanden en in Zeeuws Vlaanderen gebruikt. Toch is het niet in het Zeeuws. Ik herinner me wel dat de woorden die met een G beginnen meer als een H klonken als opa ze uitsprak.

Menslievend God,
Uw Naam zij geloofd en gedankt
dat U ons met deze Uw liefdegaven hebt gevoed.
Voed ook onze ziel met brood des levens
en vernieuw ons hart door Uw Geest en genade,
opdat wij onze krachten mogen besteden
in Uw dienst
en tot eer van Uw heilige naam mogen leven.
Amen

maandag 15 oktober 2012

Kopen op Marktplaats, de oplossing

Het volgende gedicht las ik op een muur in een straat vol prachtige winkels in Maastricht. 
 

Ik denk dat we een compromis hebben gevonden tussen klakkeloos alles maar kopen, bestellen en laten thuisbezorgen en helemaal niets meer aanschaffen. We hebben vrij veel nodig voor ons nieuwe huis. Inmiddels staat de garage waar we alles opslaan he-le-maal vol met bedden, (nieuwe) matrassen, kasten, tafels, sidetables, serviesgoed, lampen en tientallen verhuisdozen vol spullen. We gaan immers van een huis met twee naar een huis met vier slaapkamers. We hebben nu een woonkamer, maar daar hebben we een ruime woonkamer en een grote eetkamer. Hier één badkamer, daar twee. Hier één bijkeukentje, en daar twee grote. Het leuke is dat onze "nieuwe" spullen vrijwel allemaal afkomstig zijn van Marktplaats. Daardoor kunnen we enorme bedragen besparen. Het allerleukste is dat je geen woonboulevard interieur krijgt maar (hopelijk!) een huis met wat meer karakter. Dan is het niet nodig om om de zoveel tijd weer andere dingen aan te schaffen.

Gelukkig samen

Jammer voor degenen die dachten dat het maar voor even zou zijn. We moeten jullie teleurstellen. Want wat is het nog steeds heerlijk om samen te zijn! We hebben veel lol, we zijn nooit uitgepraat, we zijn het meestal eens maar zeker niet altijd (en ook dat mag!). Geen gezeik, geen chagrijn, geen belachelijke eisen, niet op de tenen lopen, niet ieder voor zich... Niet bang voor de reactie van de ander, maar met respect en ruimte.

We maken samen plannen, we zijn overal voor in, maar zijn daarbij wel realistisch. "Kan niet" bestaat niet, en als het niet kan zoals we willen, dan stellen we onze plannen bij. En wordt het nog beter dan we hadden kunnen bedenken. Dingen die we altijd al wilden, kunnen nu en nog redelijk gemakkelijk ook.

Dirk mag weer Dirk zijn, en ik ben meer Mirjam dan ik lang geweest ben.

Maar het mooiste is, dat we SAMEN simpelweg GELUKKIG zijn.
Dirk probeert contact te leggen met een koe. Zondagochtend, 14 oktober 2012, Gedinne, Wallonië.

Je vous ai apporté des bonbons

In Brussel aangekomen hebben we ons eerst getrakteerd op een fijne lunch bij Exki. Ik las daar in een tijdschrift een artikel over een nieuw bedrijf vlak achter de Grote Markt: Papabubble. In het atelier worden ouderwetse snoepjes gemaakt met biosuiker en verder enkel natuurlijke ingrediënten. Met suiker, glucose en kleurstoffen worden lange kabels gemaakt, met patronen aan de binnenkant. Geen idee hoe ze dat voor elkaar krijgen! Daarna worden de kabels in stukjes gesneden zodat je kleine zuurtjes krijgt.

We waren nauwelijks de drempel over of we mochten al proeven. De twee eigenaressen hebben de kunst van het snoep maken in Barcelona geleerd. Er zijn namelijk 12 Papabubble verkooppunten ter wereld. Het adres in Brussel: rue Marché au Charbon 13.


 

zondag 14 oktober 2012

Onverdraagzaamheid in Brussel

Een kort bezoek aan Brussel heeft me in bepaald opzicht teleurgesteld in deze mooie stad. Een internationale stad waar mensen wonen en werken afkomstig uit maar liefst 194 landen! In die paar uurtjes heb ik mensen vol ongeduld gezien, met boze gezichten, scheldend en vloekend naar elkaar...

Als je in België in een auto met Nederlands kenteken rijdt, gaat men anders met je om dan wanneer je een Belgische auto hebt. De eerste Belg die mij als Nederlandse de ruimte geeft om in te voegen, moet ik nog tegenkomen. Ik zie enkel ongeduld en irritatie en geen greintje hoffelijkheid. Zou dat het Belgische minderwaardigheidscomplex zijn tegenover Nederlanders? Of gewoon kortzichtigheid? Natuurlijk kunnen Nederlanders zich luidruchtig en zuinig verplaatsen door de Belgische steden. Maar we komen toch niet allemaal uit de Randstad, we zijn toch niet allemaal kaaskoppen? Als ik in België informatie wil of iets wil bestellen, doe ik dat expres in het Frans, zodat ik een vriendelijker antwoord krijg.

Steden als Brussel, Antwerpen, Gent en Brugge hebben ons als toeristen blijkbaar niet nodig, het is er overvol. Maar als je wat verder kijkt, in stadjes en dorpen in de provincie... Zoveel hotels die te koop staan, zoveel leegstaande winkels, zoveel vergane glorie met name in Wallonië. Zou het niet tijd worden om de toeristen hartelijk te verwelkomen, ze als graaggeziene gasten te ontvangen, ze te verwennen en ze te laten zien hoe mooi hun streek is en hoe lekker hun producten? Of is het daarvoor al te laat?

 
Kunstwerk uit 1952, opening door koning Boudewijn. De huisjes symboliseren de huizen en straten die moesten wijken voor de aanleg van het station Brussel Centraal.

donderdag 11 oktober 2012

Fière de mes trois garçons

Message spécial pour Elise, qui me répète toujours à quel point mes garçons sont de beaux garçons. Hier la coiffeuse nous a visité, et voici le résultat!

Beugelperikelen

Helaas zal ik vanmiddag naar Goes moeten, naar de ortho. Op een paar plekken zitten de draadjes van mijn beugel los. Zo werkt de beugel natuurlijk niet meer, en bovendien kan het flink lastig zijn omdat de scherpe uiteindjes in mijn mond steken. Ik ben blij dat ik de beugel heb want het resultaat zal mooi zijn, maar zo langzamerhand kan ik wel uitkijken naar de dag dat ik mijn tanden weer gemakkelijk schoon kan maken, fijn kan eten en... lekker kan zoenen!!

Pink Ribbon goodiebag 2012

Sinds zondagmiddag last van keelpijn, verkouden en veel hoofdpijn. De eerste dagen van de week kon ik me met moeite naar de basisschool slepen om de jongens op te halen. Nu ze bij hun vader zijn, lijkt de narigheid pas goed door te zetten. Hoofdpijn die niet te temmen is met paracetamol, een loopneus die voorlopig niet uitgelopen is. Veel slapen maar, en hopen dat het vrijdagmiddag over is, als we een weekendje weg gaan.

De Pink Ribbon Goodiebag die ik elk jaar bestel, was een welkome verrassing. Het is altijd weer spannend of ik er eentje ontvang, omdat er een run op die dozen is. Hoe werkt het? Je maakt ca. 55 euro over naar de Stichting Pink Ribbon, via Zester.nl. Het gehele bedrag is bestemd voor het onderzoek naar borstkanker. En voor dat bedrag ontvang ik tevens een mooi pakket met "roze" spulletjes: shampoo, wasverzachter, lipbalsem, deodorant, een boek, een masker, nagellak, een spiegeltje, een zadeldekje van Pink Ribbon, een tashanger, dagcrème, nachtcrème, bodylotion, armbandjes en nagellak. Zelfs chocolaatjes van Australian zitten er deze keer in. Vaak dingen die ik zelf niet koop omdat ze duur zijn of omdat ik ze niet ken. Soms bevalt een product zo goed, dat ik het blijf kopen. En als ik het niet nodig hebt, kan ik Rine er blij mee maken, of gebruik ik het als  cadeautje.

Laptop weer uit, en terug in bed.

dinsdag 9 oktober 2012

Mevrouw E. in Nisse

Afgelopen weekend hadden we een afspraak met mevrouw E., vorige eigenaresse van het huis in Nisse. Ze heeft het best moeilijk met de verkoop van het haar zo dierbare huis. Ze is er geboren, maar heeft er de laatste jaren niet meer gewoond. Af en toe kwam ze er naar toe. Nu is het moment gekomen om het aan ons over te dragen en het los te laten. Terwijl Dirk de maten aan het opnemen was van alle ruimten in huis, zat ik gezellig met mevrouw E. op de bank en vertelde haar van onze plannen. Ik liet haar mijn aantekeningenboek zien met tekeningen, foto's, knipsels en ideeën. Ik probeerde haar te laten voelen dat het huis bij ons in goede handen is, dat we haar inrichting en kleuren niet direct van de hand doen. Ik geloof dat ze er vertrouwen in heeft dat het gaat zoals het moet gaan.
 
Ik zou het leuk vinden als ze volgend jaar nog eens koffie komt drinken, om te kijken wat onze vorderingen zijn. Enne... natuurlijk is het mogelijk om bij ons te logeren, we hebben dan immers een B&B!
 
 

 

vrijdag 5 oktober 2012

Etsy

Een paar jaar geleden heb ik Etsy.com ontdekt. Een Engelstalige site waarop mensen van over de hele wereld hun eigengemaakte spullen aanbieden: accessoires, kunst, tassen, kaarsen, meubels, sieraden, handwerk, speelgoed en heel veel mooie dingen om in te lijsten. De afgelopen maand heb ik allerlei mooie platen gekocht om op te hangen in het nieuwe huis:

Deze plaat krijgt een mooi plaatsje in de kamer van Daniël en David. Dat wordt een ijsberenkamer, met ijsblauw en grijs en een rood accent hier en daar, ijsberenkoppen, een groot grijs vloerkleed en een wit bankje.


En deze afbeelding is voor de kamer van Rine, onze Franse kamer. Die is voornamelijk blauw met wit. We hebben een toile de jouy dekbedovertrek en kussen gekocht en een donkerblauwe deken.

En dan voor Benjamin een Frans ABC:

Er is helaas een probleempje: alle afbeeldingen komen uit de Verenigde Staten en hebben daardoor een Amerikaanse afmeting. En laat dat nou net totaal niet passen in onze Nederlandse lijsten... Een oplossing is om passe-partouts te laten maken. Of zelf maken natuurlijk, maar dat lijkt me nog niet zo gemakkelijk.


dinsdag 2 oktober 2012

Koekjes bakken

Dankzij mijn deeltijdbaan ben ik altijd thuis als de jongens van school komen. Op donderdag, als ze bij hun vader zijn, werk ik wel wat langer. Eigenlijk ben ik dus een traditionele moeder die thee met een koekje heeft als de kinderen thuiskomen. Wat een luxe, in deze tijd!

Vanmiddag had ik zin om koekjes te maken, en gebruikte daarvoor een eenvoudig recept:
- 400 gram zelfrijzend bakmeel
- 300 gram boter
- 200 gram basterdsuiker
- 1 zakje vanillesuiker
- een half zakje bakpoeder
- een beetje zout



Je krijgt flink wat koekjes zo, drie bakblikken vol. Daarom heb ik drie soorten gemaakt. De eerste soort is met een amandel erin, de tweede lading met citroenrasp en tot slot mengde ik wat suiker met kaneel en dipte daar de koekjes in.
 
 
De koekjes gingen ongeveer 16 minuten in de oven, op 170 graden. 


Om 15.15 uur haalde ik de jongens van school. Ze roken het meteen toen ze de gang binnenkwamen: versgebakken koekjes. Met een kopje thee erbij. Anderhalf uur lekker ontspannen, daarna al vroeg warm eten en om 17.45 naar voetbal. Zomaar een dinsdagmiddag, heel gewoon en toch fijn!