woensdag 14 september 2011

Snoeien

Zoiets moois gelezen in het tijdschrift Flow gisteravond. Iets wat zo helemaal van toepassing is op wat Dirk en ik ervaren. Het ging over een rozenstruik. Al jaren bloeit hij elke zomer prima, maar dit voorjaar gebeurde er een wonder: eerst verschenen er enorme knoppen, en daaruit kwamen prachtige, zoet geurende fluwelen bloemen. Waarschijnlijk is die enorme bloei het gevolg van het feit dat ik de struik dit jaar eens goed onder handen heb laten nemen door iemand met verstand van tuinieren. Dat had de roos blijkbaar nodig; een goede snoeibeurt.
Bij mensen is het waarschijnlijk niet anders. We zijn gewoon wie we zijn vanaf het moment dat we geboren worden. We kunnen er hooguit naar streven om de leukste en zoetst geurende versie van onszelf te worden. En dat laatste lukt vaak heel goed door eens flink te snoeien. Door alle ongein die je in je hoofd en hart hebt verzameld overboord te gooien.

Dramatisch genoeg verschaffen moeilijke omstandigheden vaak instant helderheid over waar het nou eigenlijk om gaat. Hoe vaak zie je niet dat mensen die ernstig ziek worden of een pijnlijke scheiding meemaken ineens feilloos weten wat ze willen met hun leven. En vooral ook wat ze allemaal niet meer willen.

Er zijn ook mensen die de beste versie van zichzelf worden door de liefde. Door de aanwezigheid van die ene. Zowel Dirk als ik gooien onze overbodige rommel overboord, en we komen als een opgepoetste, glinsterende versie van onszelf uit de strijd. Niet in één dag, maar elke dag dat we samen zijn een beetje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten