zaterdag 25 maart 2017

Paaskrans op de voordeur

Het is zaterdagmiddag en de zon schijnt. Het is druk bij ons op het plein. Bij het dorpshuis komen hardlopers even uitrusten. Er wandelen mensen: groepen vrienden, of gezinnen met een hond. In de kerk komen mensen bij elkaar voor Boomplantdag. Zoals altijd maak ik een krans voor op de voordeur die past bij het seizoen. Nu hangt er een Paaskrans. Regelmatig zie ik wandelende dames even stoppen om te kijken, of fietsers wijzen naar de deur. Zo leuk!


Bed en Breakfast weer geopend

Het is lente en we hebben de eerste gasten in onze Bed & Breakfast al weer mogen verwelkomen. Het komt nogal eens voor dat het mensen zijn die een band hebben met de streek. Onlangs hadden we een gast die hier als kind altijd op vakantie kwam. Dat maakt het voor hem extra speciaal om door de dorpjes en over de dijkjes te fietsen. Na het ontbijt besloot deze gast dat hij meeging naar de kerkdienst in onze Mariakerk. Na afloop vertelde hij dat zowel het interieur van de kerk als hetgeen verkondigd werd stukken lichter is geworden!

Nog weinig zomerfruit beschikbaar. Dan maar een lekkere sinaasappel met kaneel en een paar druppels oranjebloesemwater.

Een Zeeuwse bolus van Jikkemiene mag niet ontbreken bij het ontbijt.

http://www.bbdemeidoorn.nl/

Alleen op reis

Voor mij de gewoonste zaak van de wereld: alleen op reis gaan. Toen ik zestien was hoorde een oude buurman me tegen iemand vertellen: "Volgende week ga ik met school naar Parijs. Fijn dat ik dan ook een paar uur alleen rond mag lopen." Ongerust bracht hij mijn ouders op de hoogte: een meisje alleen in Parijs, dat kan toch niet?!




Ook toen ik nog jonger was kreeg ik soms de gelegenheid om zelf op stap te gaan. Ik herinner me een vakantiedag in Mulhouse (die naam kon ik toen nog niet eens uitspreken op z'n Frans). Ik mocht twee uur zelf de stad verkennen. Zonder geld op zak, zonder mobiele telefoon. We hadden afgesproken bij een parkeergarage en na twee uur had ik wat rondgelopen, rondgekeken, en was ik terug bij mijn ouders. Blijkbaar begrepen ze mijn behoefte aan zelfstandigheid, want ik kan mij niet herinneren dat er ooit over gesproken is. Daarnaast zullen ze me wel vertrouwd hebben.

Vorige maand vertrok ik voor drie dagen naar Toscane. Met de auto naar België, overnachting bij de luchthaven, en een vroege vlucht naar Pisa waar ik een auto huurde. Ik had een mooie bed & breakfast gevonden in Lucca. Jammer dat het weer zo slecht was, maar ik genoot van het zelf beslissingen nemen, mijn eigen wegen kiezen, op mezelf aangewezen zijn. Alleen reizen maakt je 100 % zelf verantwoordelijk en geeft je gemakkelijker de gelegenheid om nieuwe dingen en nieuwe mensen te ontmoeten. Je richt je namelijk niet op een partner. Zomaar een praatje maken met onbekenden, net even van de gebaande wegen afgaan... alles is mogelijk.



Mensen (lees: vrouwen) vragen me weleens: en wat als je de weg niet kan vinden? Of als er iets misgaat? Dan vertrouw ik er simpelweg op dat ik de problemen die op mijn pad komen wel op kan lossen. Rijd ik verkeerd, dan zoek ik de juiste weg. Regent het de hele tijd, dan koop ik een paraplu en zoek ik activiteiten binnen. Raak ik spullen kwijt, dan regel ik wat nieuws. Mis ik het vliegtuig, dan koop ik een nieuw ticket en kom ik wat later terug. Ik vind het belangrijk om kinderen te leren zelfstandig en inventief te zijn. Geef ze vertrouwen en leer ze oplossingsgericht denken. Niet leven met angst en denken aan wat mis kan gaan, maar met een open blik op weg naar het onbekende. En als je zelf vriendelijk, beleefd en open bent, kom je altijd en overal mensen tegen die dat ook zijn.


De bovenste afbeelding vond ik in een reisboekje op de luchthaven van Brussel. De titel weet ik niet. De andere twee foto's maakte ik in Lucca. 

Vrijwilligerswerk: rijden met de bolusbus


Al ruim een jaar rijd ik een keer per veertien dagen met de bus van een organisatie voor gehandicaptenzorg bij ons in de buurt. Langdurig vrijwilligerswerk wil ik op dit moment niet doen. Ik wil bijvoorbeeld nu geen lid van de kerkenraad zijn. Mijn baan vraagt veel van me en hoewel twee van mijn zonen me inmiddels boven het hoofd gegroeid zijn, hebben ze me net zo hard nodig als toen ze nog luiers droegen. Toch vind ik dat ik ook een klein deel van mijn tijd moet besteden aan onbetaald werk. Gelukkig zit mijn lief trouwens wel in de kerkenraad zodat we daar ook ons steentje kunnen bijdragen. In 2015 bleek het vervoer van gehandicapten eigenlijk te duur te zijn. Het was onzeker of de bakkerij daardoor wel zou kunnen blijven bestaan. Vanuit de kerkelijke gemeenschap ontstond het plan om met een groep vrijwilligers het halen en brengen te regelen.

Op vrijdag aan het eind van de middag haal ik de bus op en rijd ik naar de bakkerij. Daar haal ik vijf of zes mensen op en breng ze naar hun woning in verschillende plaatsen. Ze hebben die dag koffie gezet, cakes of koekjes gebakken, schoongemaakt of spulletjes verkocht in het winkeltje.

Het is leuk om contact te hebben met deze mensen. Inmiddels weet ik hun namen, ik weet waar ze wonen en of ze af en toe naar hun ouders gaan. Ik weet wie er af en toe een beetje zit te huilen en wie soms ineens zijn mobiel pakt om zijn moeder te bellen. A. spaart poppetjes en plaatjes van de supermarkt en R. kijkt het liefst drie films per avond. Ze vragen me van alles over mijn gezin, kennen mijn kinderen en vinden het leuk om even bij mijn huis te stoppen om te kijken of er iemand thuis is. Als we onderweg een van mijn kinderen tegenkomen die van school naar huis fietst, vinden ze het prachtig als ik de bus aan de kant zet om een praatje te maken. Ik kan ze geen groter plezier doen dan spontaan een andere "binnendoor" route te kiezen. Het is dankbaar werk en ik ben trots dat ik aan dit project mee mag werken.

vrijdag 24 maart 2017

Plakboeken maken voor de kinderen

Al vanaf dat de kinderen heel klein zijn, plak ik om de paar maanden alles wat ik voor ze wil bewaren in een plakboek. Tot die tijd stapel ik alles op in een kastje en als ik de geest krijg, spreid ik alles uit op tafel en moet het gebeuren. Tekeningen, uitnodigingen, entreekaartjes, foto's, pasjes, briefjes, diploma's, ansichtkaarten, rapporten, herinneringen aan vakanties, schattige liefdesbriefjes van vriendinnetjes en verjaardagskaarten... Alles wordt per kind geordend, op chronologische volgorde gelegd en met plakband of lijm in een ouderwets plakboek geplakt. Van het eerste knutselwerkje op het kinderdagverblijf, via foto's van traktaties, tot certificaten van dansles, op deze manier kan ik de belangrijkste en leukste herinneringen bewaren. Voor mijn oudste zoon heb ik al wel zeven plakboeken gemaakt. Voor mijn jongste inmiddels vier. Het gebeurt niet vaak dat we erin kijken, maar als we het doen haalt dat direct een hoop leuke herinneringen naar boven.


Ik ben benieuwd hoe andere ouders dat doen. Ook plakboeken, of alles in dozen stoppen? Foto's maken van de leukste dingen? Of gewoon niet zoveel bewaren?

zaterdag 18 maart 2017

Voor en na: de slaapkamer van mijn jongste


Toen we in dit huis kwamen wonen, koos ik over het algemeen nog voor lichte kleuren op de muren. Inmiddels ben ik daar helemaal van teruggekomen. Licht, vooral wit, kan ook wel erg saai zijn. De grote jongens hebben hun kamer al van lichtblauw naar donkergrijs geschilderd. Toen was de kamer van mijn jongste aan de beurt. Ik koos voor diep donkerblauw. Het moest drie maal geschilderd worden voordat de kleur goed was en het wit er niet meer doorheen kwam. Op de langste muur hebben we een wereldkaart geplakt. De kamer is veel gezelliger geworden met zoveel kleur.